میراگر جرمی تنظیم شونده

 

 

ساده‌ ترین شکل میراگر جرمی تنظیم‌شونده، سیستمی شامل جرم، فنر و میراگر ویسکوز است که به سازه اصلی مهار می‌شود. ایده‌ی اولیه استفاده از این نوع میراگر در کارهای مهندسی به کارهایی که توسط Frahm در سال ۱۹۰۹ انجام شده است، برمی‌گردد. مطالعاتی که در سال‌های بعد توسط Den Hartog انجام شد، باعث توسعه‌ی اصول پایه‌ای در مورد این نوع میراگرها و ارائه راه حلی برای انتخاب مناسب میراگرهای ویسکوز مورد استفاده در این میراگرها شد. وی فرمولی را برای انتخاب خصوصیات بهینه این نوع میراگرها وقتی که سازه تحت اثر تحریک هارمونیک باشد ارائه کرد.

میراگرهای تنظیم شده عموماً برای کنترل ارتعاشات ناشی از باد در سازه های بلند به کار رفته اند و به دلیل محدودیت هایی همچون پهنای فرکانسی وسیع تر بارگذاری زلزله نسبت به بارگذاری باد و امکان تنظیم نوع ساده این نوع میراگر فقط با یک فرکانس، کارایی آنها تحت بارگذاری زلزله به خوبی کارایی آنها در مقابل بارگذاری باد نمی باشد. در عین حال تحقیقات فراوانی در زمینه استفاده از آنها در بهبود ارتعاشات ناشی از زلزله در دست انجام می باشد. استفاده از میراگرهای جرمی تنظیم شده غیرخطی، جذب کننده های ارتعاشات ضربه ای، میراگرهای جرمی تنظیم شده نیمه فعال و میراگرهای جرمی ترکیبی جزو راه حلهایی بوده اند که برای این مشکل ارائه شده اند.

عملکرد میراگر جرمی تنظیم شونده

یک میراگر جرمی تنظیم‌شونده (TMD) یک دستگاه نصب شده در سازه برای کاهش دامنه ارتعاشات مکانیکی است. میراگر جرمی تنظیم‌شونده، دارای یک جرم، یک فنر و یک میراگر است. فرکانس میراگر نسبت به فرکانس سازه تنظیم می‌شود که در هنگام وقوع زلزله تحریک شود و نیرویی خلاف حرکت سازه به سازه وارد کند. از مهم‌ترین نکات در طراحی میراگر جرمی تعیین میزان سختی فنر و میزان نسبت جرم دمپر به جرم سازه است.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.